Ayaklarına bakar bulur kendini. Kadrajda spor ayakkabıların içinde sıkışmış iki ayak ve aralarında birbirine kenetlenmiş bir çift el. Neden bu sahnenin içinde olduğunu anlamaya çalışır. Düşünür. Sonra kafasını kaldırmak gelir aklına. Ve sahnede ellerin sahibi belirir. Dizlerinin üzerine çökmüş ona bakmaktadır. Bu bakışları tanıdığı kesin. Ama sahibini çıkaramıyor bir türlü. Saçları dağılmış, makyajı gözlerinde son bulup yanaklarına akmış bir kız. Bakakalmış. Gözlerini kırpmıyor sanki. Yüzünü sever kızın, saçlarını. Hiç tepki yok, bakakalmış. Kızın yüzünde gezinen ellerini koklar. Tanıdık. Bu koku sanki doğduğundan beri bildiği, hayatta unutamayacağı tek şeymiş gibi onu sarar. Panik içinde kalbi atmaya başlar ve elleriyle yüzünü kapar. İçinden kendi kendine konuşur: ne olur, ne olur, ne olur.. Gözlerini açar..
Geniş bir kumsal, bembeyaz kum, deniz ve bir koltuk. Sahnenin tek kahramanı koltuğun üzerinde dizlerini kendine çekerek oturarak bulan adam. Yüzüne çarpan ılık rüzgârla ve kalp çarpıntısıyla gözlerini açar. Sakin deniz, ıssız kumsal ve koltuk. Yumuşak. Kadife. Yeşil. İyice sokulur koltuğa, dizlerini kaybolmasın diye daha da çeker kendine. Tek istediği o. Sanki doğduğundan beri bildiği, hayatta unutamayacağı tek şey; o koku. Havayı koklar, yok. Tekrar. Panik içinde kalbi atmaya başlar ve elleriyle yüzünü kapar. İçinden kendi kendine konuşur: ne olur, ne olur, ne olur.. Gözlerini açar..
Sıcaklık.. bütün vücudunu sarar. Kalp atışları yavaşlar, gözlerini açar. Bildik bir yer. Kadrajın içinde bir profil. Saçları dağılmış bir kız. Oturmuş ayaklarına bakar. Dağılan saçları, televizyonun ışığıyla yüzünü gölgeye saklar. Elleri dizlerinde, ayaklarına bakar..